Pomagaliśmy Ukrainie bez planu? 7 grzechów głównych polskiej polityki obronnej
Grzegorz Matyasik — Awantura o sprzęt wojskowy dla Ukrainy to tylko objaw znacznie poważniejszej choroby. Za politycznymi oskarżeniami i wzajemnym przerzucaniem odpowiedzialności kryją się strukturalne słabości polskiego państwa: brak strategii, koordynacji, komunikacji i zdolności wyciągania wniosk
- Zamiast chłodnego bilansu strategicznego, pomoc wojskowa dla Ukrainy stała się w Polsce paliwem do bieżącej i destrukcyjnej wojny plemiennej. Polscy politycy wolą urządzać konferencje prasowe i teatr medialny, zamiast budować długofalową odporność państwa.
- Po latach wojny za naszą granicą Polska wciąż działa reaktywnie, zastępując realną sprawczość chaotyczną improwizacją. Jeśli nie powstanie ponadpartyjna instytucja odpowiedzialna za strategię narodową, każdy kolejny kryzys zaskoczy nas tak samo.
- Improwizacja w polityce obronnej i brak długofalowego planu zamieniają strategiczne decyzje w wewnętrzne awantury. Reagowanie na kryzysy przynosi oklaski, ale bez silnych instytucji analitycznych państwo pozostaje bezbronne wobec przyszłości.
Mija kolejny rok pełnoskalowej agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Tymczasem w Polsce zamiast wdrażania wniosków z toczącego się obok nas konfliktu trwa w najlepsze awantura polityczna o to, kiedy, ile, kto i w jaki sposób przekazywał sprzęt wojskowy oraz uzbrojenie Ukrainie. To, co jeszcze niedawno dla jednych było powodem do dumy, dziś dla innych staje się obciążeniem. A to, co powinno być przedmiotem spokojnego bilansu państwowego, zamienia się w kolejny odcinek krajowej wojny plemiennej.