Podniesienie piersi po ciąży – kiedy warto rozważyć mastopeksję?

Spis treści

Zmiany w piersiach po ciąży i karmieniu bywają zaskoczeniem, o którym mało kto uprzedza wcześniej. Jędrność znika szybciej, niż się pojawiła, a lustro potrafi wtedy odbierać spokój. To temat, o którym kobiety rozmawiają rzadko, choć dotyczy naprawdę wielu.

Kiedy własne ciało wydaje się obce

Pierwsze tygodnie po porodzie mijają w mgle. Karmienie, niewyspanie, nowy rytm dnia ustawiony pod kogoś zupełnie małego. Dopiero później, kiedy dziecko trochę podrośnie i wraca chwila tylko dla siebie, przychodzi moment przed lustrem i cicha myśl, że biust wygląda inaczej niż kiedyś. Nie chodzi o rozmiar. Chodzi o to, że skóra jakby się poddała, a kształt, który wcześniej był oczywisty, gdzieś się rozmył. Ubrania leżą inaczej, ulubiona bielizna przestaje pasować, a zdjęcia sprzed lat ogląda się z dziwnym ukłuciem.

Wiele kobiet nosi to w sobie miesiącami, czasem latami. Trudno się przyznać, bo przecież jest zdrowe dziecko i wypada być wdzięczną. Jedno nie wyklucza drugiego. Można kochać macierzyństwo i jednocześnie tęsknić za ciałem, które czuło się swoje. Ta tęsknota nie jest próżnością, tylko potrzebą komfortu we własnej skórze, a z tym nie ma się co spierać. Dobrze to nazwać po imieniu, zamiast wmawiać sobie, że nie wypada o tym myśleć.

Skąd bierze się opadanie biustu?

W ciąży piersi rosną, gruczoł się powiększa, skóra rozciąga się miesiąc po miesiącu. Po zakończeniu karmienia gruczoł się zmniejsza, ale skóra nie zawsze wraca do dawnej sprężystości. Do tego dochodzą wahania wagi, grawitacja i geny, na które nikt nie ma wpływu. Efektem bywa opadnięcie, w terminologii medycznej nazywane ptozą, kiedy brodawka schodzi poniżej linii fałdu podpiersiowego. U jednej kobiety będzie to ledwie zauważalne, u innej znacznie bardziej widoczne, i obie reakcje są normalne.

Kremy ani ćwiczenia tego nie cofną, bo mięśni w samej piersi praktycznie nie ma, a skóra raz mocno rozciągnięta rzadko się kurczy z powrotem. Zabiegiem, który zmienia kształt, jest podniesienie piersi , czyli mastopeksja, polegająca na usunięciu nadmiaru skóry i uniesieniu tkanki wyżej. Rozmiar zwykle zostaje podobny, zmienia się położenie i napięcie. Czasem łączy się to z niewielkim implantem, kiedy ubyło również objętości, ale to już osobna decyzja, którą podejmuje się świadomie, po obejrzeniu własnej sytuacji, a nie cudzych efektów.

Dla kogo mastopeksja ma sens, a dla kogo nie?

Nie każde opadnięcie wymaga operacji i nie każda kobieta jest dobrą kandydatką. Sporo zależy od stopnia ptozy, jakości skóry, planów na kolejne ciąże i ogólnego stanu zdrowia. Warto o tym pomyśleć na chłodno, bez presji wyretuszowanych zdjęć z internetu, które pokazują wyłącznie finał, nigdy blizn ani tygodni gojenia. Poniższa lista to nie wyrok, tylko punkt wyjścia do rozmowy z lekarzem:

kobiety z wyraźnym opadnięciem, które przeszkadza im na co dzień, a nie tylko na wakacyjnych fotografiach,

osoby, które skończyły karmić przynajmniej kilka miesięcy wcześniej i mają ustabilizowaną wagę,

panie gotowe zaakceptować blizny, bo mastopeksja zawsze jakieś zostawia,

raczej nie teraz, jeśli planujesz kolejną ciążę, bo potrafi ona zniweczyć efekt zabiegu,

ostrożnie przy paleniu, cukrzycy czy zaburzeniach gojenia, które podnoszą ryzyko powikłań,

to nie zabieg dla kogoś, kto oczekuje biustu jak sprzed dwudziestu lat, bo takiej obietnicy nikt uczciwie nie złoży.

Czego naprawdę można się spodziewać?

Mastopeksja to operacja w znieczuleniu ogólnym, z realnym okresem rekonwalescencji, a nie popołudniowa wizyta między sprawunkami. Przez kilka tygodni obowiązuje specjalny biustonosz, odpuszczenie sportu i unikanie dźwigania, w tym noszenia małego dziecka na rękach przez pierwsze dni, co bywa najtrudniejsze do zorganizowania. Blizny są nieuniknione, początkowo czerwone i wyraźne, bledną przez wiele miesięcy, u większości kobiet do cienkiej jasnej linii, choć nikt nie zagwarantuje z góry, jak dokładnie zabliźni się konkretna skóra. Efekt też nie jest wieczny, bo czas i grawitacja działają dalej, tyle że startuje się z lepszego miejsca.

Dobrze przeprowadzona rozmowa przed zabiegiem robi tu więcej niż najlepsza technika operacyjna. Chirurg powinien obejrzeć, zmierzyć, zapytać o plany i czasem odradzić, jeśli oczekiwania rozjeżdżają się z tym, co da się osiągnąć. Na taką konsultację, bez zobowiązań i z omówieniem także łagodniejszych alternatyw, można umówić się w miejscach takich jak Klinika Ambroziak , gdzie ostateczną decyzję zostawia się pacjentce po rzetelnym pokazaniu argumentów za i przeciw. Bo chodzi nie o to, żeby wyglądać jak ktoś inny, tylko żeby znów czuć się u siebie.

Obserwuj nas na Google News