Pamięć, która nie blaknie. Giby po raz kolejny oddały hołd ofiarom Obławy Augustowskiej
Niezabliźniona rana lipca 1945 roku
Gdy w lipcu 1945 roku Europa powoli budziła się z koszmaru II wojny światowej, na Suwalszczyźnie i Augustowszczyźnie rozpoczął się kolejny dramat. Oddziały sowieckiego NKWD i Armii Czerwonej, wspierane przez polski Urząd Bezpieczeństwa, przeprowadziły szeroko zakrojoną pacyfikację. Cel był jasny: rozbicie podziemia niepodległościowego i zastraszenie lokalnej ludności.
Zatrzymano ponad siedem tysięcy osób. Część z nich po brutalnych przesłuchaniach wróciła do domów, jednak los około 600 (a według niektórych historyków nawet do 2000) Polaków do dziś pozostaje nieznany. Zostali wywiezieni w nieznanym kierunku i zamordowani. Obława Augustowska, często nazywana „Małym Katyniem” lub „Katyniem Północy”, pozostaje jedyną tak wielką zbrodnią na Polakach, której miejsca ukrycia zwłok wciąż nie udało się jednoznacznie odnaleźć.
Wzgórze Krzyży woła o prawdę
Dzisiejsze uroczystości w Gibach tradycyjnie skupiły się wokół symbolicznego cmentarza na Wzgórzu Krzyży. To tutaj w 1991 roku odsłonięto pomnik autorstwa prof. Andrzeja Strumiłły, który stał się centralnym miejscem pamięci o Zaginionych.
Tegoroczne obchody rozpoczęły się od uroczystej Mszy Świętej, w której słowach wybrzmiewała modlitwa o spokój dusz pomordowanych, ale także o to, by prawda wreszcie ujrzała światło dzienne. Wśród dymu kadzideł i cichego szumu starych drzew odczytano Apel Pamięci. Każde wywołane nazwisko, przerywane echem salwy honorowej, przypominało, że za wielką historią kryją się osobiste tragedie konkretnych rodzin. Złożono wieńce i zapalono znicze, które rozświetliły kamienny krzyż i setki mniejszych, brzozowych i dębowych krzyży rozrzuconych na wzgórzu.
„Nie możemy zamknąć tego rozdziału historii, dopóki szczątki naszych ojców, dziadków i braci nie spoczną w poświęconej ziemi, a my nie będziemy mogli zapalić znicza na ich prawdziwym grobie” – to zdanie, powtarzane przez rodziny ofiar niczym echo, od lat pozostaje niemym wyrzutem sumienia dla tych, którzy wciąż ukrywają prawdę w rosyjskich i białoruskich archiwach. Testament dla pokoleń
Obecność w Gibach wielu młodych ludzi – harcerzy, strzelców, uczniów lokalnych szkół – daje nadzieję, że pamięć o Obławie Augustowskiej nie odejdzie wraz z ostatnimi świadkami tamtych dni. To oni przejmują teraz pałeczkę pamięci.
Dzisiejsze uroczystości przypomniały nam wszystkim, że zbrodnia z lipca 1945 roku to nie tylko zamknięta karta w podręczniku do historii. To otwarta rana, która wymaga prawdy, i zobowiązanie dla nas – żyjących w wolnej Polsce – aby nigdy nie ustawać w poszukiwaniach naszych Zaginionych.
Napisz komentarz