Niedzielna uroczystość w Cieciersku. Uczcili 195. rocznicę Bitwy pod Raciążem
Przy pomniku w Cieciersku w gm. Raciąż odbyła się uroczystość upamiętniająca, stoczoną w lipcu 1831 roku, Bitwę pod Raciążem. W niedzielnych obchodach, 19 lipca uczestniczyły władze powiatu, miasta oraz gminy Raciąż, przedstawiciele różnych organizacji i mieszkańcy. Rocznicowy capstrzyk uświetnili
Przy pomniku w Cieciersku w gm. Raciąż odbyła się uroczystość upamiętniająca, stoczoną w lipcu 1831 roku, Bitwę pod Raciążem.
W niedzielnych obchodach, 19 lipca uczestniczyły władze powiatu, miasta oraz gminy Raciąż, przedstawiciele różnych organizacji i mieszkańcy.
Rocznicowy capstrzyk uświetnili rekonstruktorzy w mundurach z epoki z grupy rekonstrukcyjnej ze Skołatowa, prowadzonej przez ks. Grzegorza Mierzejewskiego z parafii św. Achacjusza w Skołatowie. W wydarzeniu uczestniczyli również członkowie Jednostki Strzeleckiej 1006 Płońsk, przedstawiciele płońskich Orląt, Sąchockiego Towarzystwa Poszukiwaczy Historii oraz poszukiwacze z programu MISJA SKARB.
Niedzielne obchody Bitwy pod Raciążem zorganizowali: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Raciąskiej "Ziemowit", Jednostka Strzelecka 1006 Płońsk wraz z Plutonem Strzeleckim w Raciążu, Urząd Miejski w Raciążu oraz Gmina Raciąż.
Odsłonięty w 2021 roku obelisk upamiętnia wydarzenia z lipca 1831 roku, gdy w okolicy Ciecierska, Raciąża i Witkowa oddziały złożone z powstańców listopadowych starły się z siłami carskimi.
W czerwcu 1831 roku nowym dowódcą armii rosyjskiej został feldmarszałek Iwan Paskiewicz - planował atak na Warszawę od strony zachodniej, co wymagało przeprawy przez Wisłę na terenie Mazowsza. W lipcu 1831 roku z rejonu Łomży wymaszerowały w stronę Raciąża oddziały rosyjskie pod dowództwem gen. Daniela Aleksandrowicza Gerstenzweiga, które miały połączyć się z innymi siłami carskimi, przeprawić się przez Wisłę i ruszyć na Warszawę.
23 lipca 1831 roku w okolicach Raciąża stacjonowało od 2,5 do 3 tysięcy polskich żołnierzy 2 Dywizji Jazdy gen. Turno w sile dwóch brygad płk. Mycielskiego i gen. Millera oraz 2 Baterii Lekkokonnej ppłk. Kołyszki. W bitwie brały udział: 2 Pułk Jazdy Krakowskiej, 4 Pułk Strzelców Konnych, 7 Pułk Ułanów oraz włączona do pułku Legia Litewsko-Wołyńska, 2 Pułk Mazurów, 5 Pułk Strzelców Konnych oraz 3 Pułk Ułanów.
Rosjanie mieli znaczną przewagę liczebną, ich oddziały liczyły od 6,5 do 8 tys. żołnierzy. W bitwie, po stronie rosyjskiej, brało udział 25 szwadronów jazdy, 5 batalionów piechoty i 22 działa.
Przebywający w Łępinie polski generał Karol Turno dowiedział się, że Rosjanie dotarli do Raciąża i zmierzają w stronę Drobina, część sił skierował w rejon Ciecierska, by zajść drogę przedniej straży wojsk carskich. Atak na zajmujących lepsze pozycje Rosjan nie powiódł się, gdyż atakujący ugrzęźli w błocie. Rosjanie jednak odstąpili od Ciecierska, a ponieważ mieli odciętą drogę do Kraszewa, podjęli próbę przebicia się w kierunku Witkowa i w tym rejonie stoczono najważniejsze walki.
Następnego dnia - 24 lipca 1831 roku, do Raciąża dotarła polska 4 Dywizja Piechoty, ale dowodzący nią gen. Henryk Otto Milberg nie zdecydował się na udział w bitwie ze względu na wyczerpanie żołnierzy długim marszem i rozmokłymi drogami. Rosjanie wykorzystali okazję i pod osłoną nocy ich wojska z taborami przemieściły się drogą na Glinojeck, niszcząc za sobą wszystkie mosty i trasą przez Bieżuń i Szreńsk dotarli na przeprawę w Osieku. Bitwa pod Raciążem stoczona pomiędzy polskimi oddziałami powstańczymi, a regularnym wojskiem rosyjskim, pozostała nierozstrzygnięta, chociaż główny zamiar, zatrzymanie i opóźnienie przemarszu kolumny gen. Gerstenzweiga, został osiągnięty, co pozwoliło na szybszą koncentrację wojsk powstańczych do obrony Warszawy od strony zachodniej.