Czy warto jeszcze grać w gry?

1148 odsłon

Jeszcze kilkanaście lat temu odpowiedź wydawała się prosta. Gry były formą rozrywki, sposobem na oderwanie się od codzienności i okazją do przeżycia historii, których nie dało się doświadczyć nigdzie indziej. Dzisiaj coraz częściej pojawia się jednak pytanie, czy granie nadal daje tyle samo satysfakcji, czy może stało się kolejnym produktem zaprojektowanym tak, aby zabierać nam czas i pieniądze.

Złota era czy nostalgia?

Wielu graczy twierdzi, że najlepsze lata branży już minęły. Wspominają czasy, gdy gry kupowało się raz, bez mikropłatności, przepustek sezonowych i sklepów wypełnionych kosmetycznymi dodatkami. Każda premiera wydawała się wydarzeniem, a kolejne godziny spędzone przy komputerze lub konsoli zostawały w pamięci na lata.

Ale nostalgia potrafi oszukiwać. Wiele starszych gier miało problemy z balansem, sterowaniem czy ogromną liczbą błędów. Zapamiętaliśmy głównie te najlepsze tytuły, a setki przeciętnych produkcji dawno zniknęły z naszej pamięci.

Gdy gra staje się usługą

Największą zmianą ostatnich lat nie jest grafika ani sztuczna inteligencja. Jest nią sposób projektowania gier.

Coraz więcej produkcji nie walczy już o to, aby zapewnić niezapomniane doświadczenie. Walczy o nasz czas. Codzienne logowania, ograniczone czasowo wydarzenia, przepustki bojowe, codzienne zadania i ciągłe aktualizacje sprawiają, że gracz nie chce przegapić żadnej nagrody.

Problem polega na tym, że po pewnym czasie nie gramy dlatego, że mamy ochotę. Gramy dlatego, że szkoda byłoby stracić postęp.

To ogromna różnica.

Gry, które coś po sobie zostawiają

Na szczęście nie cała branża poszła w tym kierunku.

Nadal powstają gry, które są czymś więcej niż rozrywką. Produkcje takie jak Silent Hill 2 , Disco Elysium , Outer Wilds , Red Dead Redemption 2 czy NieR: Automata zostawiają gracza z pytaniami o winę, śmierć, samotność, pamięć czy sens życia.

Nie kończą się wraz z napisami końcowymi. Zostają w głowie jeszcze przez wiele dni.

To właśnie one przypominają, że gry potrafią być sztuką równie wartościową jak literatura czy film.

Problem nie leży w grach

Łatwo powiedzieć, że gry uzależniają, niszczą koncentrację albo zabierają czas.

Prawda jest bardziej skomplikowana.

Ten sam człowiek potrafi spędzić cztery godziny bezmyślnie przewijając krótkie filmy w mediach społecznościowych i jednocześnie uznać dwie godziny spędzone przy wymagającej fabule za stratę czasu.

Nie każda forma rozrywki działa na nas tak samo.

Gra, która wymaga podejmowania decyzji, analizowania świata, czytania dialogów i angażowania emocji, rozwija zupełnie inne umiejętności niż niekończący się strumień kilkunastosekundowych filmików.

Czy gry uczą?

Od lat trwa dyskusja, czy gry rozwijają.

Odpowiedź brzmi: nie wszystkie.

Tak samo jak nie każda książka czegoś uczy i nie każdy film jest ambitnym dziełem.

Jedne gry uczą współpracy, planowania i cierpliwości. Inne rozwijają refleks, kreatywność czy zdolność rozwiązywania problemów. Są też takie, których jedynym celem jest zapewnienie kilku godzin czystej zabawy.

I to również jest w porządku.

Nie każda forma rozrywki musi zmieniać nasze życie.

Kiedy przestać grać?

To pytanie warto zadać sobie częściej niż „czy warto grać”.

Jeżeli odpalasz grę tylko z przyzwyczajenia, nie czerpiesz z niej żadnej satysfakcji, a po wyłączeniu komputera czujesz wyłącznie zmęczenie, być może problemem nie są gry, ale sposób, w jaki z nich korzystasz .

Nie każda przerwa od grania oznacza koniec pasji.

Czasem wystarczy kilka tygodni bez komputera, aby przypomnieć sobie, dlaczego kiedyś tak bardzo kochaliśmy tę formę rozrywki.