• Polska od 100 lat skutecznie realizuje program „antyretencji”, czego efektem jest sieć rowów odwadniających dwukrotnie dłuższa niż naturalne rzeki. Walcząc z dawnym kompleksem „kraju z błota”, bezmyślnie wybetonowaliśmy naturę, za co dziś płacimy dramatyczną suszą.
• Choć zmiany klimatyczne są faktem, to dla wielkiego biznesu i patodeweloperów stanowią one jedynie wygodną wymówkę. Prywatne fortuny i nowe osiedla powstają kosztem osuszania kolejnych regionów.
• W Polsce toczy się cicha wojna domowa o wodę, w której winą za znikające rzeki obarcza się wyłącznie siły wyższe. Przemysł i deweloperzy bezkarnie niszczą zasoby środowiska, ukrywając swoje zyski za parawanem globalnej katastrofy naturalnej.

„Jak się nie będziesz uczyć, to będziesz kopać rowy” – chyba każdy usłyszał kiedyś to zdanie od nauczyciela. Ale czy ktoś z was zastanowił się, o jakie rowy chodziło? I czemu niby miałoby służyć ich kopanie? Odpowiedź, wbrew pozorom, ma dużo wspólnego z naszymi dzisiejszymi kłopotami z wodą. I z powtarzającą się już co roku suszą.

Osiem razy dookoła świata

W Polsce jakieś 100 lat temu zaczęliśmy na potęgę kopać rowy melioracyjne. Robiliśmy to po to, żeby odprowadzić nadmiar wody z różnych terenów bogatych w ten zasób – łąk, mokradeł, lasów, pól. Zaczął się w Polsce wielki program „antyretencji” wody. Był niezwykle skuteczny: wykopana przez te ponad sto lat sieć odwadniających kraj rowów melioracyjnych jest dwa razy dłuższa niż sieć naturalnych rzek i cieków wodnych. Wynosi 300 tys. km. To osiem razy tyle, ile ma… równik.

Do kopania rowów dołożyliśmy jeszcze kilka elementów. Zaczęliśmy prostować i betonować rzeki, osuszać mokradła i bagna, niszczyć i zabudowywać naturalne tereny zalewowe. Wszystko w imię rozwoju. Faktycznie, w tamtych czasach naszym realnym problemem rozwojowym był nadmiar wody. Brakowało terenów pod budowę nowych miast i wsi, brakowało terenów pod nowe obszary rolnicze, drogi, linie kolejowe.