Kłodzczanin Grzegorz Gredys ukończył bieg na 240 km! Z naszym ultrabiegaczem rozmawiamy o motywacji i przekraczaniu granic

Na co dzień jest urzędnikiem w Starostwie Powiatowym w Kłodzku – pełni funkcję sekretarza. Popołudniami zaś przemierza biegiem Góry Bardzkie, a w weekendy Masyw Śnieżnika lub Góry Stołowe. Do Biegu 7 Szczytów na 240 km podczas tegorocznej edycji Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich przygotowywał się przez pół roku. To była jego druga próba. W zeszłym roku musiał zejść po 130. kilometrze. Biegł wtedy w hołdzie dla swojego taty. Jak mówi, ten bieg musiał więc teraz dokończyć. O motywacji, ciężkiej pracy i przekraczaniu swoich granic z Grzegorzem Gredysem rozmawia Joanna Żabska.

Ukończyłeś najdłuższy, najbardziej morderczy bieg na 240 kilometrów podczas tegorocznej edycji Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich. Jakie to uczucie dobiec do mety po ilu? Dwóch dniach?

Dokładnie 40 godzin i 40 minut. To były dwie noce, dwa brzaski i dwa zachody słońca. Wystartowałem w czwartek o 15.00, a przybiegłem do mety w sobotę około 8 rano.

Jakie to emocje, kiedy wbiegłeś i zadzwoniłeś dzwonem na finiszu?

To uczucie, które człowiekowi towarzyszy, jest niebywałe. Widzi się te dziesiątki, setki ludzi, każdy ci bije brawo, zbiega się do tego Wojciecha, jest już wrzawa, werble, jest Wojtek Heliński, są współorganizatorzy, cały mój team czeka z szampanami. Czułem się, jakbym reprezentował Polskę na olimpiadzie – to takie uczucie. Myślę, że każdy, kto dobiega do tej mety, jest niezwykle usatysfakcjonowany, niezależnie od tego, które miejsce zajmie, bo tu jest najistotniejszy udział i finiszowanie.

Skąd się wziął się pomysł, żeby wystartować w takim ultramaratonie górskim? Znam cię na co dzień jako urzędnika pracującego w starostwie powiatowym, sekretarza, który głównie zajmuje się przecież papierkową robotą. A tu nagle ukończyłeś bieg na 240 km, a to przecież nie jest już zwykłe bieganie po pracy…

Ja od młodości bardzo lubiłem sport – w szkole podstawowej, potem średniej grałem w piłkę, w AZS jeździłem po Europie grając w piłkę nożną w reprezentacji Uniwersytetu Wrocławskiego. Lubiłem biegać, lubiłem w ogóle różne aktywności. Później miałem przerwę, pojawiły się dzieci, praca zawodowa, różne obowiązki i właściwie tak około 6-7 lat temu pojawił się temat powrotu do biegania. Miałem ochotę biegać, zainteresował mnie trail, czyli nie bieganie po ulicach tylko po górach. Uwielbiam przyrodę, przez bieganie mogłem zrobić w krótkim czasie stosunkowo duże odległości i dużo zobaczyć. Zaczęło się od biegów po 10-15 km, a ponieważ mieszkamy w pięknym Kłodzku i Góry Bardzkie mamy na wyciągnięcie ręki, a ja mieszkam właściwie u ich podnóża, to miałem stosunkowo niedaleko i zaczęło się takie bieganie trailowe. Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia, a ponieważ zawsze mnie kręciły dystanse ultra zacząłem biegać maratony górskie. Wychodziłem w sobotę lub niedzielę wcześnie rano i okazało się, że można spokojnie w czasie 4-5 godzin przebiec Góry Bardzkie – pobiec na przykład do Złotego Stoku i wrócić do domu polami i górami. Zainteresowałem się tym, co tutaj robi Piotr Hercog na Dolnośląskim Festiwalu Biegów Górskich i pamiętam mój pierwszy dystans 100 km – to był 2022 rok. Przebiegłem tą setkę, okazało się, że to wcale nie jest takie straszne, dobrze się czułem, wynik też był bardzo dobry, miejsce dobre. Spodobało mi się, spodobała mi się atmosfera, która na punktach panuje, to, jak zawodnicy o siebie dbają, bo w ultrabiegach bardzo ludzie pilnują się nawzajem – biegniemy w nocy, w trudnym terenie, czasami w deszczu, zdarzają się wypadki. Zasady fair play tutaj są bardzo ważne.

Grzegorz Gredys na trasie Biegu 7 Szczytów, fot. Łukasz Buszka DFBG Jak wyglądały Twoje przygotowania do tego biegu? Bo to nie jest chyba tak, że dzisiaj wyjdziesz i przebiegniesz 240 kilometrów?

Tak, nie da się wstać z kanapy i powiedzieć: dobra, ja za miesiąc przebiegnę ultrabieg. Odradzam, bo można sobie zrobić krzywdę. To jest generalnie cały proces. Do tego biegu ja szykowałem się pół roku. To było pół roku bardzo regularnych treningów – ja na przykład biegam miesięcznie w granicach 200 km. To nie jest ani bardzo dużo, ale też nie jest mało, bo oprócz biegania mamy też życie: rodzinę, obowiązki, a nie jesteśmy przecież zawodowymi sportowcami, żeby tego czasu poświęcić dużo. Tutaj istotna jest systematyczność – nieważne, czy dzisiaj jest deszcz, śnieg czy słońce – biegam oczywiście po górach, głównie po Górach Bardzkich, ale lubię też sobie biegać na Śnieżnik, albo pojechać do Kudowy pociągiem, pobiec kawałek trasy DFBG do Słupca. W ramach przygotowań korzystam też regularnie z saun i sporo pływam. Polecam pięknie wyremontowane sauny na kłodzkim basenie – a po saunach zimna woda, co na mnie działa świetnie i podnosi moją wydajność. I siłownia, bo u biegaczy górskich musi być silny brzuch, co jest istotne na podejściach. I chociaż nie jestem fanem siłowni, to nad tym też pracuję.

Kto wie, ten wie…40 godzin i 40 minut, 2 świty i 2 zachody, dzień, noc, dzień, noc i znowu świt pośród zjawiskowej przyrody, w najlepszym towarzystwie na świecie Grzegorz Gredys, wpis na STRAVA tuż po biegu Opowiedz więc o swojej drodze do tego prestiżowego Biegu 7 Szczytów, bo przecież próbowałeś go ukończyć już w zeszłym roku, ale zszedłeś z trasy. Co się tam wydarzyło?

Tak, w 2022 r. zrobiłem 110 km, w 2023 r. 130 km, w 2024 r. miałem przerwę z powodu kontuzji i w 2025 roku podjąłem próbę na 240 km. Zrobiłem świetny czas, mi to naprawdę bardzo dobrze szło czasowo, byłem świetnie przygotowany, bo poświęciłem na to sporo czasu, ale pogoda była druzgocząca. Podczas startu w Lądku lał deszcz, to było oberwanie chmury, a ten deszcz towarzyszył mi aż po samą Jagodną – 85 kilometrów. Zbiegając z Międzygórza podkręciłem prawe kolano i wiązadło i zaczęło mi to doskwierać. Pomimo, że biegło mi się dobrze, miałem świetne czasy, to już od Zieleńca do Kudowy, ostatnie 30 kilometrów, biegłem już z dużym bólem i miałem spore problemy fizyczne. To była trudna decyzja – mój team przyjechał do Kudowy, nasmarowali mnie, przez godzinę walczyliśmy o to, czy podejmę tą próbę. Podjąłem – wyszedłem z Kudowy, ale zdrowy rozsądek jednak zwyciężył, bo ból wiązadła był na tyle duży, że podjąłem trudną decyzję, że kończę bieg na 130. kilometrze. W DFBG jest świetnie pomyślane, że ktoś, kto pokonał 130 km jest już klasyfikowany, mam więc ten medal w domu jako pamiątkę, ale wiesz, jak to jest: postawiony był cel, nie do końca został zrealizowany i każdy ambitny nie popatrzy na to jak na sukces, bo zawsze będzie miał niedosyt. Sport uczy pokory i buduje charakter. Miałem uczucia, że może to nie jest jednak dla mnie, że to jednak za dużo i trochę czasu minęło, zanim się zdecydowałem jeszcze raz to pobiec. To nie było tak, że od razu powiedziałem, że ja to w przyszłym roku zrobię. Zastanawiałem się, czy to w ogóle jest realne i potrzebne mi…

No właśnie, czy możesz w ogóle powiedzieć, ile masz lat?

To nie jest żadna tajemnica, mam 48 lat, ale z satysfakcją mogę powiedzieć, że wielu 20-30 latków na tej trasie biję, a nie przyjeżdżają na te zawody przypadkowe osoby, tylko ludzie przygotowani,. Także tym bardziej mam fajną, dużą satysfakcję, że mam to zdrowie, że potrafię utrzymać tę kondycję i cieszyć się tym.

Na starcie DFBG 16 lipca 2026 r. Nawet sobie nie wyobrażałem, do jak ekstremalnego wysiłku jest gotowy mój organizm. Po 8 godzinach biegu serce znacząco zwalnia, zaczyna bić 115 uderzeń na minutę, bije równo jak na stolnicy, niezależnie od wysiłku, mózg wprowadza ciało w tryb przetrwania. Grzegorz Gredys, wpis na STRAVA tuż po biegu Jaka była więc twoja motywacja, żeby po tym, jak zszedłeś z trasy, targany wątpliwościami, jednak podjąć się próby w tym roku?

To mój taki bardzo prywatny wątek, bo w 2024 r. zmarł mój tato. To był wypadek, nagła śmierć. I bardzo mną to wstrząsnęło. Stwierdziłem, że kolejny bieg zadedykuję właśnie tacie. W 2025 r. nie wyszło mi to do końca. Na przełomie zeszłego roku zdecydowałem, że podejmę jednak przygotowania, ale nie wykupywałem jeszcze pakietu. Dodatkową motywacją był mój kolega Łukasz, Polak, który na stałe mieszka z rodziną w Norwegii, a którego poznałem dwa lata wcześniej podczas biegu na 130 km. On biegł wtedy na 240 kilometrów, który zresztą ukończył z sukcesem. Po mojej porażce zadzwonił do mnie i powiedział, że w przyszłym roku, jeżeli będę chciał, to on przyjedzie i zrobimy to razem. I tak się też stało. W międzyczasie trenowałem, moje treningi wychodziły dobrze, widziałem, że jestem w formie, potwierdziły to też występy w Mistrzostwach Polski w Tatrach, które mi naprawdę dobrze poszły. Cykl przygotowań się udał, morale było wysokie, stanęliśmy z Łukaszem na starcie, ale od początku mieliśmy podejście, że się nie spinamy. Obaj jesteśmy doświadczonymi biegaczami, zrobiliśmy to na zasadzie przygody, żeby razem spędzić czas i się tym po prostu cieszyć, bo to, co jest też ważne w bieganiu dla mnie, to musi mi to sprawiać przyjemność. Biegam co drugi, trzeci dzień, czerpię przyjemność z tego, że wracam po pracy do domu, przebieram się i wiem, że zaraz zobaczę góry, będę na Kłodzkiej Górze i posłucham jak nasza wieża widokowa gra. I to też musi być podczas tego ultrabiegu, chociaż lekko momentami nie było…

No właśnie, powiedz, jak wygląda taki bieg na 240 kilometrów? Jestem co roku na starcie tego biegu podczas Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich w Lądku-Zdroju i jak pewnie każdy laik zastanawiam się, jak można w ogóle biec przez dwa dni? Jak to wszystko wygląda od strony zawodnika?

To jest bardzo dobre pytanie, które często zadają ludzie: jak tak można ciągle biec 240 kilometrów? I tutaj chciałem to zdementować – w biegach ultra niema ciągłych biegów, są to generalnie biegi wytrzymałościowe. Bardzo często kiedy są strome nachylenia, to nikt, nawet elita, nie biegnie, tylko po prostu bardzo szybko się idzie. To nie jest tak, że ja 40 godzin i 40 minut biegłem, to jest nierealne – trzeba przecież też jeść, pić, przebrać skarpety, buty, koszulkę. Nie wszędzie też da się wbiec, bo trail jest bardzo trudny – to bieganie po błocie, korzeniach, kamieniach, między drzewami, czasami w krzakach, po łąkach – tereny są bardzo zróżnicowane i są różne warunki pogodowe. W biegach ultra organizm, żeby był w stanie to realizować, musi mieć też dostarczoną gigantyczną ilość kalorii oraz trzeba uzupełniać płyny. Mniej więcej co 15-25 kilometrów na trasie są punkty żywieniowe – zapewnia to organizator. Przy tym biegu dąży się od punktu do punktu, człowiek nie myśli od razu o mecie, tylko na początek jak wyruszamy z Lądka, to o tym, żeby dotrzeć na Przełęcz Gierałtowską, potem na kolejny punkt, czyli na Przełęcz Płoszczynę, następnie żeby się przebić przez Śnieżnik, kolejny jest na GOPR w Międzygórzu. Myśli się o tym, żeby dać radę zrobić każdy kolejny element i ten czas tak pomalutku mija.

40 godzin i 40 minut w trasie. Grzegorz Gredys ukończył Bieg 7 Szczytów Wielokrotnie przesuwam granice bólu, oswajam sięz nim, akceptuję go i kontynuuję bieg. Umysł dociera na nieznane wody. Morale mam niezachwialne, dba o to mój Profesor i mój niezwykły Team. Grzegorz Gredys, wpis na STRAVA tuż po biegu Opowiedz, jak ta trasa wygląda, bo powiedzmy to wprost wszystkim, którzy jeszcze nie wiedzą, jak przebiega trasa Biegu 7 Szczytów: obiegłeś dookoła górami całą Ziemię Kłodzką.

Tak, to cudowna trasa z wieloma atrakcjami. Wyruszamy z Lądka, Górami Złotymi praktycznie granicą państwa trzeba biec aż na Kowadło – to pierwszy z siedmiu szczytów. Górami Bialskimi dalej biegnie się przez Rudawiec na Przełęcz Płoszczyna, później przez Masyw Śnieżnika do Międzygórza, z Międzygórza na Marię Śnieżną i Igliczną w dół pięknymi łąkami do Długopola-Zdrój. Następnie rusza się w kierunku Gór Bystrzyckich przez Jagodną na Spaloną, biegnie się przez Lasówkę, przez łąki, torfowisko pod Zieleńcem, później wbiega się na sam Zieleniec, na Orlicę, potem na dół do Dusznik przez Jamrozową Polanę. Z Dusznik przez Wzgórza Lewińskie cudownym Głównym Szlakiem Sudeckim – polecam, bo jest bardzo widowiskowy – do Kudowy, stąd przez Błędne Skały do Pasterki, Szczeliniec, Skalne Grzyby i zbiegamy do Wambierzyc, skąd ruszamy do Ścinawki Średniej, przebijamy się przez Górę Wszystkich Świętych, ze Słupca przez kolejną górę do Czerwieńczyc pod granicę Gór Bardzkich i Sowich do Srebrnej Góry, stamtąd na Wilczak, grzbietem Gór Bardzkich do Barda, z Barda na Kalwarię przez Ostrą Górę, Góry Złote, przez Ptasznik nad Jaszkową i z Orłowca ostatni element, bardzo nielubiany, bo jest praktycznie 6 kilometrów cały czas leśną drogą szutrową pod górę, a wtedy wszyscy już mają mocno kilometrów nabitych, potem zbieg przez Wójtówkę i Lutynię do Lądka. Biegniemy przez 7 najwyższych szczytów pasm górskich na ziemi kłodzkiej, stąd nazwa „7 Szczytów”.

Który etap biegu jest najtrudniejszy?

Dla większości najtrudniejszy jest etap po 200 kilometrach, kiedy trzeba ruszyć mocno pod górę Kalwarię w Bardzie. To jest bardzo trudny odcinek, chociaż dla mnie osobiście ten element nie sprawiał kłopotów, bo to są moje Góry Bardzkie, gdzie trenuję na co dzień. Natomiast dla mnie takim najtrudniejszym na trasie odcinkiem był z Kudowy do Pasterki. W zeszłym roku zszedłem tam z trasy i miałem obawy, czy mi wystarczy sił, czy nie będzie kontuzji, czy ja z tej Kudowy wyruszę? To była taka bariera psychologiczna. Wybiegłem z Parku Zdrojowego pod górę i myślę: jest dobrze – chociaż to bardzo trudny technicznie szlak: są skały, korzenie, bardzo łatwo się wywrócić, na dodatek biegliśmy w południe w piątek, było gorąco. Wysiłkowo ten odcinek do Pasterki dał mi w kość, ale morale miałem silne przez cały czas, nie miałem ani jednego momentu, że zejdę z trasy – dbał też o to bardzo mój kolega Łukasz, z którym biegłem i mój zespół, który nie spał po nocach i którego nie chciałem zawieść. Bo to jest sukces zespołowy, wiele ludzi z mojego teamu pracowało na to, żebym był gotowy do kolejnych etapów tej trasy.

Grzegorz Gredys ze swoim Teamem na 200 kilometrze w Bardzie Kiedy po 200 km docieram w moje Góry Bardzkie, czuję się zjawiskowo. Profesor spokojny w ciszy czeka na mnie na Kalwarii i delektuje się widokiem gwiazd. Na mecie w Lądku czeka mój cały Team. Pracowali ciężko 24 godziny na dobę, abym był w stanie pokonywać kolejne pasma górskie. Medal, szampan, eksplozja emocji, biję dzwon finishera i jest zajebiście. Nawet Profesor okazuje emocje. Dziękuję DFBG. Grzegorz Gredys, wpis na STRAVA tuż po biegu Powiedz nam, o czym w ogóle myśli człowiek biegnąc 240 km? Właśnie tu cię zaskoczę, bo to jest tyle godzin, ale nie masz za dużo czasu na myślenie z racji tego, że w biegach ultra wymagana jest bardzo duża koncentracja, żeby się nie potknąć, nie upaść i nie zrobić sobie krzywdy. Jest pełno korzeni, błota, krzaków i pomimo, że trasa jest świetnie oznaczona i ryzyko zgubienia się jest niewielkie, to wymagane jest bardzo duże skupienie. Ja przede wszystkim myślałem o tym, żeby się nie przewrócić i nie zarobić kontuzji, żeby całym i zdrowym dotrzeć do mety. Ale to co niezwykłe w tym biegu – pomyśl, kiedy byłaś w Lasówce nad Dziką Orlicą na tych pięknych łąkach, kiedy wstaje świt, wszystko pokryte jest rosą, cisza, niebo robi się pomarańczowe, zaczynają śpiewać ptaki – ciarki przechodzą po plecach, że człowiek o tej godzinie, jest w tak cudownym miejscu. Albo kiedy zapada zmrok. Pamiętam taką chwilę, która na zawsze pozostanie mi w głowie, kiedy wchodziliśmy na Kalwarię nad Bardem, gdzie jest kaplica górska. Mój kolega poszedł troszeczkę szybciej, była taka cisza, spokój, wiał lekki wiatr, niebo było mocno gwieździste. Idę pod tą górę, po chwili dochodzę do Łukasza, a on siedzi na ławeczce, patrzy w górę i pyta: kiedy ostatni raz miałeś czas na to, żeby popatrzeć sobie spokojnie w niebo i pooglądać gwiazdy? Mówię do niego, wiesz co, zgaśmy te lampki i rzeczywiście posiedźmy sobie tutaj chwilę. To była godzina około 2 w nocy. Na Kalwarię o 2 w nocy to raczej nikt nie chodzi, a my tam byliśmy i oglądaliśmy gwiazdy. To są takie chwile, które tworzą całość tego wydarzenia. To w człowieku zostaje. Ale też później człowiek chce jeszcze więcej…

No właśnie, chciałam cię zapytać na koniec, co dalej? 240 kilometrów zaliczyłeś na DFBG, to był twój cel. Czy już wyznaczasz kolejne?

Ultrasem zostanę na pewno i jeżeli zdrowie pozwoli, to ja te biegi będę kontynuował. Na pewno jest jeszcze parę biegów w Polsce, które chciałbym pobiec. Bardzo mi zależy, żeby w przyszłym roku zapisać się na Bieg Kreta – to taki dość słynny bieg w naszych okolicach. Na ten rok mam jeszcze inne dwa plany: chciałbym pobiec też płaski maraton, bo nigdy takiego po asfaltowego nie biegałem i – być może – zakosztować jeszcze jesienią triathlonu. Natomiast wracając do ultra, to na przyszły rok jeszcze sobie celów nie wyznaczałem, ale myślę, że to będą biegi już bez „dwójki” z przodu, myślę, że w granicach 100-150 km najwyżej.

Gratuluję więc tego wyczynu i życzę kolejnych sukcesów, bo poprzeczkę ustawiłeś sobie bardzo wysoko.

Z przyjacielem Łukaszem na mecie DFBG

---

Źródło: 24klodzko.pl