Ponowny pochówek wąchockich mnichów
Szczątki osób pochowanych przed wiekami w klasztorze ojców cystersów w Wąchocku powróciły do opactwa. Po latach badań antropologicznych będą ponownie pochowane w podziemiach klasztoru. W drugiej połowie XX wieku naukowcy z Uniwersytetu Jagiellońskiego prowadzili na terenie klasztoru prace archeologiczne. Wtedy z krużganków wydobyto szczątki ludzkie, łącznie około 150 osób. Tradycją cysterską było grzebanie zmarłych zakonników na terenie opactwa, ale – jak zaznacza ojciec Wawrzyniec Michalik – przebadane szczątki to nie tylko mnisi. – Mamy tu także urny które wskazują, że to pochówki starsze, niż opactwo, pochodzące z czasów osadnictwa związanego z przemysłem hutniczym. Z ustaleń naukowców wynika, że byli to młodzi ludzie, a więc nie zakonnicy, którzy zazwyczaj dożywali późniejszego wieku. Oczywiście nie mówimy tu o w pełni zachowanych szkieletach, tylko o szczątkach, pochodzą z 49 indywidualnych pochówków i 13 skupisk przemieszanych kości ludzkich – mówi ojciec Wawrzyniec Michalik. Szczątki pochodzą z dwóch korytarzy otaczających wirydarz. – Tradycją cysterską było grzebanie zmarłych braci na terenie klasztoru, w krużgankach przylegających do wirydarza, czyli małego ogrodu wewnątrz klasztoru. Wiązało się to z symboliką Niebiańskiej Jerozolimy. Wirydarz był traktowany jako mikrokosmiczna wizja raju, życia wiecznego. Prowadziło tam zazwyczaj 12 par drzwi, bo symbolizowało 12 bram Jerozolimy. Obecnie na nasz wirydarz nie ma aż tylu drzwi, ale historycznie możemy właśnie tyle zrekonstruować – dodaje. Jesienią odbędzie się sympozjum naukowe poświęcone wynikom dotychczasowych badań archeologicznych i antropologicznych prowadzonych na terenie opactwa. Wtedy też zaplanowano powtórny pochówek przekazanych szczątków. Zostaną umieszczone w podziemiach kościoła, gdzie zwyczajowo grzebie się opatów. Spoczywają tam m.in. dwaj ostatni opaci – Alberyk Siwek i Benedykt Matyjkiewicz.