Życie Kutna… z udziałem Olimpijczyków
Jerzy Kulej – mistrz nad mistrzami
Żaden polski pięściarz nie osiągnął w amatorskim boksie tyle co Jerzy Kulej. Znałem go, ceniłem, niejednokrotnie rozmawiałem i przeprowadzałem wywiady. Znał doskonale historię drugoligowej (przez dwa sezony) Stali Kutno i jej trenera Władysława Smolarskiego, „ojca kutnowskiego boksu”.
Urodził się 19 października 1940 roku w Częstochowie, a zmarł 13 lipca 2012 roku w Warszawie. W tajniki boksu wprowadzał go w klubie Start Częstochowa Wincenty Szyiński. Wielki wpływ na rozwój jego kariery miał wybitny trener Feliks Stamm, który zauważył obiecującego młodego chłopaka już na turnieju juniorskim. W reprezentacji seniorów Kulej zadebiutował w meczu z Jugosławią (1958). Największe sukcesy odnosił boksując w barwach stołecznej Gwardii, gdzie trenował go Wiktor Nowak. Mając 24 lata wystąpił w Igrzyskach Olimpijskich w Tokio (1964). Tam gromił jednego rywala za drugim pokonując w finale 5:0 radzieckiego pięściarza Jewgienija Frołowa. Cztery lata później, podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku (1968) zdobył drugi w karierze złoty medal olimpijski. W finale stoczył dramatyczny pojedynek z Kubańczykiem Enrique Regueiferosem zwyciężając go 3:2. W mistrzostwach Europy startował czterokrotnie i dwa razy kończył rywalizację ze złotym medalem: w Moskwie (1963) i w Berlinie (1965). Był ośmiokrotnym mistrzem Polski (1961-65, 1967, 1969-70) w wadze średniej. Na amatorskim ringu stoczył 348 walk, z których przegrał… 25. Jurka nikt nigdy nie znokautował; co więcej – pięściarz nigdy nie był liczony nawet na stojąco. W roku 1971 zakończył karierę. Był następnie m.in. trenerem, nauczycielem wychowania fizycznego, komentatorem telewizyjnym, menedżerem i działaczem sportowym. Został także, z ramienia SLD, posłem na Sejm RP. Jak rozmawialiśmy, często powtarzał, że… strzelił sobie w życiową dziesiątkę, bo to jest największa przyjemność, jak się robi w życiu to, co się lubi i co się umie…!
Jerzy Michał Papiewski